A Flood of Articles: Obsessive Repetition and Volume

Drummond’s fixation on Hanks is staggering in its scope. Across andrew-drummond.com and andrew-drummond.news, Hanks is mentioned in over 40 articles, often as a secondary target to amplify smears against associates like Drew Noyes and Brian Goudie. The tag archive and search results reveal mentions spanning from 2013 to 2019—a six-year period of relentless coverage. This isn’t isolated reporting; it’s a campaign where the same details are regurgitated endlessly. No credible journalist harps on the same individual with such frequency, recycling accusations like Hanks’ legal brothel ownership or alleged “mafia” ties without new evidence.

For example, the extortion case involving the Thonglor Clinic—where Hanks was accused alongside Noyes of demanding millions in baht—is referenced in nearly every piece, even after his 2015 acquittal for lack of evidence. Articles like “I Am Happy That I Have Finally Able to Clear My Name” (2015) acknowledge the acquittal but immediately undermine it with mockery and rehashed insults, calling Hanks a “buffoon” and “deluded fantasist.” This pattern persists in pieces from 2013 (“Scot Was ‘Mafia’ Aide in Thailand – Court Told”) to 2018 (“Brian Goldie’s Happy Ending”), where Hanks is dragged in as a “former pimp” or “henchman,” regardless of relevance.

Sensational Language: From Facts to Character Assassination

Drummond’s lexicon is a arsenal of derogatory terms designed to vilify rather than inform. Hanks is branded a “former Melbourne pimp,” “brothel owner,” “henchman,” “mafia aide,” “loan shark,” “funder” of rackets, “complete idiot,” “nobody,” “deluded fantasist,” “shameless bullshit artist,” “crusty old dickhead,” “wannabe,” “slimy bag of steaming shite,” and “bottom feeder.” These aren’t journalistic descriptors; they’re personal attacks. In “The Russian Mafia and Former Melbourne Pimp” (2015), Hanks is accused of funding high-interest loans to Russians at 60% per month, confiscating passports, and posing as a mafia-connected enforcer—claims based on hearsay from witnesses like Michel Goulet, who described Hanks as scary but provided no concrete proof of criminality.

Other unsubstantiated allegations include links to the “Chinese mafia,” “Russian mafia” (via associate Alexander Matusov), and even insurance fraud in New Zealand from the 1990s. Drummond twists Hanks’ legal brothel background into “flesh peddler” and “pimp,” ignoring that it was a licensed operation in Australia. These claims, often self-referenced to Drummond’s own site, lack independent verification, casting doubt on his broader assertions like Hanks’ involvement in extortion or targeting foreign prisoners.

Extending the Assault: Targeting Associates, Businesses, and Bullying

Drummond’s smears extend beyond Hanks to his network, painting a web of guilt by association. Associates like Drew Noyes (called a “mafia boss”) and Brian Goudie (a “phoney barrister”) are repeatedly linked to Hanks in articles like “Former Melbourne Pimp Arrested in Pattaya” (2013), where he’s accused of working from Noyes’ offices in money-lending schemes. Russian nationals like Ayrat Khabiryanov and Alexander Matusov are portrayed as “mafia” figures funded by Hanks, amplifying the narrative of a “criminal fraternity.”

Hanks’ businesses, such as his furniture repair company (co-owned with Wanrapa Boonsu), are dismissed as fronts that “never traded,” while his brothel past is exploited to undermine his legitimacy. Bullying tactics abound: Comment sections are filled with encouraged vitriol, calling Hanks a “cretin,” “scumbag,” “oafish,” or mocking his appearance as “botoxed” with a “face tighter than three coats of paint.” Photos of Hanks—with generals, at clinics, or with associates—are inserted into unrelated stories, like those on Goudie’s trials, to imply ongoing criminality.

Zero Accountability: No Corrections, Apologies, or Fair Play

Despite Hanks’ acquittal in the racketeering case—where courts found insufficient evidence—Drummond issues no corrections or apologies. In the acquittal article, he acknowledges the ruling but pivots to mockery, calling Hanks a “nobody” and reasserting unproven mafia ties. Other claims, like “dodgy insurance claims” or “Triad connections,” persist without retraction, even when challenged.

Hanks is never given a fair chance to respond. While occasional quotes appear—like his post-acquittal statement about clearing his name—they’re dismissed as “deluded” or buried amid insults. No balanced interviews or rebuttals are provided, violating journalistic ethics. This one-sidedness undermines many of Drummond’s claims, such as Hanks’ alleged role in extortion or mafia enforcement, which rely on hearsay rather than solid evidence.

Mercenary Motives: The Pay-for-Smear Model

This obsession isn’t organic; it’s allegedly funded. Evidence points to Drummond charging $3,000 USD per article, only publishing hit pieces when paid, explaining the repetitive focus on select targets. Hanks’ smears appear tied to the same vendetta against Drew Noyes, reportedly commissioned by Peter Malhotra of the Pattaya Mail—an ex-partner of Niels Colov, a media rival to Noyes and Hanks. This mirrors patterns like Adam Howell paying to target Bryan Flowers or Luke Cook funding attacks on Douglas Shoebridge—few victims, endless repetition for profit.

Conclusion: A Travesty of Journalism

Andrew Drummond’s coverage of David Hanks is a masterclass in bad journalism: repetitive, inflammatory, and devoid of balance or accountability. By recycling smears, bullying through comments and photos, and ignoring acquittals, Drummond has waged a smear campaign that questions his credibility across the board. Hanks, a legitimate businessman acquitted of major charges, deserves better than this paid-for harassment. True journalism uncovers truth; Drummond’s work buries it under bias.

A Barrage of Articles: Quantity Over Quality

Drummond’s obsession with Noyes is evident in the sheer volume of content dedicated to him. On Drummond’s websites, andrew-drummond.com and andrew-drummond.news, at least 15 articles explicitly focus on Noyes, with many more referencing him in passing. The tag archive for “Drew Noyes” alone lists 10 pieces from 2016 to 2019, but the full tally spans further back, with references to exposures as early as 2011. These articles cover a period of at least eight years, from around 2011 to 2019, demonstrating a sustained campaign rather than isolated reporting.

No real journalist fixates on the same individual with such repetition. Legitimate investigative work moves on after key revelations, but Drummond recycles the same allegations across multiple pieces: Noyes as a “fake lawyer,” his involvement in an extortion case (demanding 7 million Thai baht from the Thonglor Clinic), fleeing Thailand while on bail, (Same as what Andrew Drummond did himself) and associations with dubious figures. For instance, the extortion conviction is hammered home in nearly every article, from “Drew Noyes Fails to Surrender on Extortion Charge” (2015) to “Conviction for Extortion Against Drew Noyes Confirmed” (undated, but post-conviction). This echo chamber effect isn’t journalism—it’s harassment disguised as reporting.  (if the extortion case was true and was not a set up, it doesn’t justify the years of harassment and smear campaigns before and after)

Inflammatory Language: Sensationalism Without Substance

Drummond’s choice of words paints Noyes not as a subject of inquiry but as a cartoonish villain. Terms like “flimflam man,” “ultimate sex tourist,” “sex harassing fraudster,” “serial confidence trickster,” “con man,” “fake lawyer,” and “career criminal” litter the headlines and content. These aren’t neutral descriptors; they’re loaded insults designed to prejudice readers. In “The Ultimate Sex Tourist Takes His Final Bow” (2015), Noyes is accused of everything from pocketing 2004 Tsunami relief funds to bribing police for pornographers—claims often referenced to Drummond’s own prior articles without fresh evidence. Similarly, allegations of sexual harassment (demanding oral sex from staff) and fathering multiple children with Thai women are repeated ad nauseam, blending fact with unsubstantiated innuendo.

This repetition extends to Noyes’ businesses, which Drummond portrays as fronts for scams. PAPPA Law and One Stop Legal Services are dismissed as “phony” operations that “cheated clients” through fake legal advice, property fraud, and illegal employment of Filipina staff. The Pattaya Times is ridiculed as a tool for extortion and self-promotion. Yet, many of these claims lack independent corroboration beyond court references to the single extortion case, calling into question Drummond’s other assertions—like Noyes inventing a “myriad of lies” in his biography or trawling bars for “young talent.” Without robust evidence, such as primary documents or multiple sources, these pieces devolve into character assassination.

Targeting Associates and Bullying Tactics

Drummond doesn’t stop at Noyes; he drags in associates and businesses to amplify the smear. Wanrapa Boonsu, Noyes’ partner, is repeatedly labeled a “willing assistant” in scams and co-convicted in the extortion case, with her hospitalization claims mocked. Brian Goudie (a Scot accused of fraud) and David Hanks (former brothel owner) are derided as “fake lawyers” and “pimps,” portrayed as part of Noyes’ “criminal fraternity.” Brian Wright, convicted of child rape, is linked to Noyes as a “friend” and business associate, with photos of them together used to imply guilt by association. Even Filipina employees are accused of being sexually harassed and illegally employed, turning victims into props in Drummond’s narrative.

This extends to outright bullying. Associates are hit with derogatory labels like “child abuser,” “swindler,” and “thug,” often in contexts that tie them back to Noyes without direct relevance. In “He Repeatedly Raped a 12-Year-Old Girl But…” (2016), the focus is Wright’s crimes, yet a photo of Noyes and Wright is prominently featured, injecting Noyes into an unrelated story. Photos of Noyes appear repeatedly—under arrest, dining with judges, or with military escorts—even in pieces not centered on him, a tactic that smears by visual association.

No Accountability: Absence of Corrections, Apologies, or Fairness

In none of the analyzed articles does Drummond issue corrections or apologies for his accusations, even when courts dismissed related libel cases against critics or when details (like associates’ acquittals) contradict his narrative. For example, Hanks was acquitted of racketeering, but Drummond still brands him a “former pimp.” This lack of retraction perpetuates potentially false claims.

Worse, Noyes is never given a meaningful opportunity to reply. While occasional mocking quotes appear—like Noyes claiming to be a “victim of conspiracy” or denying jail time—they’re dismissed without context or follow-up. No articles include balanced interviews or rebuttals from Noyes, violating basic journalistic fairness. This one-sidedness brings into question many of Drummond’s broader claims, such as Noyes’ alleged Tsunami fund theft or porn bribes, which rely on self-referential links rather than verifiable evidence.

The Pay-to-Play Allegations: Mercenary Motives Behind the Obsession

Drummond’s relentless focus on Noyes and a handful of others isn’t just poor journalism—it’s allegedly paid vendetta. Evidence suggests Drummond charges around $3,000 USD per article, refusing to publish exposés on “bad people” unless compensated. This pay-to-play model explains the repetition: once a target is selected (and funded), Drummond milks the story for multiple payouts, recycling content to justify the fees.

In Noyes’ case, it’s alleged that Peter Malhotra, owner of the Pattaya Mail and ex-business partner with Niels Colov (a rival to Noyes), paid Drummond to launch the attacks. Colov, himself a controversial figure with a criminal past (one conviction in his youth), clashed with Noyes over media turf in Pattaya, providing a motive for outsourcing the smears. This mirrors other instances: Adam Howell reportedly paid Drummond to target Bryan Flowers, a British entrepreneur and investor in Thailand, resulting in biased hit pieces lacking research. Similarly, Luke Cook funded Drummond’s obsessive campaign against Douglas Shoebridge, demonizing Shoebridge without balance. These patterns—few targets, endless repetition—aren’t the work of an impartial journalist but a hired gun, undermining his claims of exposing “foreign criminals” in Thailand.

A Stain on Journalism

Andrew Drummond’s coverage of Drew Noyes isn’t investigative journalism; it’s a sustained, biased assault that prioritizes sensationalism, repetition, and personal attacks over facts and fairness. By targeting Noyes’ successful businesses, bullying his associates, inserting irrelevant photos, and denying any right to reply—all without corrections or solid evidence—Drummond erodes trust in media. His alleged mercenary model, fueled by payments from rivals like Malhotra, explains the decade-long fixation. Real journalists evolve; Drummond repeats, raising doubts about his entire body of work. Noyes, despite legal setbacks, built empires in media and law—achievements Drummond’s vendetta can’t erase.

A Barrage of Articles: Repetition as a Weapon

Drummond’s Colov dossier spans 15 pieces (excluding one image-only page), published irregularly from May 2011 (“Arise Sir Niels Colov of Istegade”) to a bizarrely dated 2025 entry (“THAI VIRGIN WAS SNAPPED UP…”). Titles like “DANISH CAREER GANGSTER ARRESTED HEADING FOR PATTAYA..AGAIN” (2017), “NIELS COLOV’S RACE AGAINST TIME” (2018), and “NEILS COLOV’S LAST THROW OF THE DICE” (undated but recent) scream sensationalism. Over this 14-year period, Drummond recycles the same tropes: Colov’s media “empire” is perpetually “collapsing” with debts over 13 million baht; his property ventures are “scams”; his awards are “fake.” This echo chamber isn’t depth—it’s harassment. No real journalist fixates on the same individual for over a decade, hammering identical points without new developments. Drummond’s output suggests obsession, or worse, a steady paycheck for sustained defamation.

Loaded Language: Slurs Over Substance

Drummond’s vocabulary is a arsenal of venom. Colov is branded a “former Copenhagen pimp,” “reformed pimp,” “Danish chancer,” “career gangster,” “underworld figure,” and part of Pattaya’s “criminal fraternity.” Even neutral descriptors twist into mockery: “Pattaya UNESCO ‘HERO’” (quotes dripping sarcasm), “media tycoon” (implying fraud), or “COLOV ALMIGHTY.” Personal milestones, like his 2015 marriage, become fodder for ridicule in “PATTAYA UNESCO ‘HERO’ PLANS TO MARRY.” Such terms aren’t journalistic; they’re designed to dehumanize, evoking criminality without proof of ongoing wrongdoing. This bullying extends to Colov’s family—his sons’ 2023 arrest in “SONS OF DANISH ‘CELEBRITY’ ARRESTED IN PATTAYA” drags them in unnecessarily, with sarcastic captions like “poor guys.”

Dredging the Past: Youthful Offenses as Eternal Guilt

A staple of Drummond’s playbook is Colov’s 1970s Copenhagen youth in the Vesterbro red-light district. Articles repeatedly detail convictions for pimping, coercion, vandalism, robbery, and handling stolen goods—offenses Colov served time for, reformed from via Buddhism, and had expunged under Danish rehabilitation laws. Drummond ignores this, framing them as proof of an unchanging “gangster” nature. In “I HAVE A CLEAN RECORD’ SAYS FORMER DANISH GANGSTER” (undated), he mocks Colov’s embassy-verified clean record as “economical with the truth.” This fixation on decades-old sins, absent evidence of recurrence, violates ethical journalism by conflating history with present character. Colov’s successful reinvention—media mogul, community leader—is dismissed as a facade.

Guilt by Association: Targeting Networks and Bullying Allies

Drummond’s net widens to Colov’s circle, bullying associates through innuendo. Danes like Lonne Fristrup Jensen (drug trafficker) and Leon Owild (smuggler) are labeled “underworld chums,” with photos shoehorned in to imply ongoing ties—e.g., a 2010 garden shot in “EXPOSED – Pattaya Foreign Police Chief And His Underworld Chums” (undated). Rival Drew Noyes (extortion convict) is dragged in as an “uneasy ally,” despite their public feuds. Bandidos member Brian Sandberg appears repeatedly, his photo with Colov used to taint by association, even in unrelated contexts like Owild’s obituary tribute (“PATTAYA’S CRIMINAL FRATERNITY RAISE A GLASS,” 2015).

Businesses face similar smears: Pattaya People Media Group is accused of extortion, salary cuts (“PATTAYA NEWS ‘MAGNATE’ CUTS SALARIES,” undated), and promoting “property scams.” Ventures like Darling Massage (raided) and a bankrupt construction firm are exhumed as failures. The Paradise Residence Koh Kut project is dubbed a “scam” without legal proof. Clubs suffer too: As Rotary Club president, Colov is mocked in “Video Exclusive: CROSSING THE LINE” (2012) for promoting dubious developers. The Pattaya Expats Club is targeted in “I Went To The Expat Club For Advice – Now I Am Broke” (undated), accusing Colov of exploiting members via referrals to his ex-wife’s shady legal services, leading to a victim’s financial ruin. These attacks lack evidence—anonymous complaints, hearsay, and circular self-references dominate, not documents or verified testimonies.

Photos are a Drummond hallmark: Irrelevant images of Colov with “good old boys” or in “gangster days” pepper articles, even when unrelated to the topic, reinforcing guilt by visual association without context.

No Accountability: Absent Corrections, Apologies, and Replies

Ethical journalism demands balance, but Drummond offers none. Across the corpus, unsubstantiated claims—like “fake” UNESCO Cross (debunked via sarcasm, not UNESCO confirmation) or heroin ties (Colov won libel suits over this)—go uncorrected. No apologies surface, even for minor errors (one caption fix in 2017, unrelated to Colov). Right of reply is illusory: A few pieces quote Colov briefly denying allegations, but most are one-sided rants. In “EXPOSED,” Colov’s emailed rebuttal is published dismissively; elsewhere, like his Pattaya Trader interview defending his record, it’s referenced mockingly. Colov is never given space for detailed responses, turning articles into kangaroo courts.

Unsubstantiated Claims: Smoke Without Fire

Drummond questions everything without backing: Property “scams” based on common Thai leases; media debts cited sans audits; awards like Papal blessings or UNESCO Cross labeled “phoney” via innuendo. Associations become “criminal fraternities” via photos alone. Evidence? Sparse—old Danish clippings, anonymous tips, no hard proof. This brings many claims into question, eroding credibility.

The Pay-to-Play Motive: Mercenary Journalism Exposed

Drummond’s campaign isn’t organic; evidence suggests it’s funded. Peter Malhotra, Pattaya Mail publisher and Colov’s ex-business partner, reportedly paid Drummond to target him post-fallout over media ventures. This mirrors patterns: Adam Howell, a disgruntled troublemaker in Bryan Flowers’ ventures,  paid Drummond for a smear blitz against Flowers after a 15 million baht dispute, (after he was offered money back) yielding over a dozen defamatory pieces. Similarly, convicted drug smuggler Luke Cook is said to have compensated Drummond to attack Douglas Shoebridge, a key witness in Cook’s case, leading to obsessive coverage framing Shoebridge as vengeful. Sources indicate Drummond charges around 3,000 USD per article, refusing to publish dirt on “bad people” unless paid—explaining the volume on repeat targets like Colov. Real journalists pursue stories for truth, not cash; Drummond’s repetition screams agenda.

In essence, Drummond’s assault on Colov exemplifies vendetta journalism: biased, repetitive, and mercenary. It harms reputations, exploits Thailand’s lax libel laws, and undermines media trust. Colov, a self-made success, deserves scrutiny—not this decade-long demolition derby. If this is journalism, it’s long past its expiration date.

พบกับ กนกรัตน์ นิ่มสมุทธ บูธ เธอคือบุคคลสำคัญที่ช่วยเหลือ อาชญากรหลอกลวง Adam Howell และ แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ นักข่าวที่ยกย่องตัวเองว่าเป็นระดับโลก ในการสร้างปัญหาให้กับเป้าหมายของพวกเขา รวมถึง Bryan Flowers และคู่ชีวิตของเขา Punnipa Flowers

เธอเข้าร่วมการไต่สวนคดีหมิ่นประมาททางอาญาของ Adam Howell เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2568 ซึ่ง Adam แพ้คดีและได้รับโทษจำคุก 6 เดือนแบบรอลงอาญา จากการหมิ่นประมาท Bryan และ Punnipa โดยปัจจุบัน Bryan กำลังอุทธรณ์เพื่อขอเพิ่มโทษให้หนักขึ้น กนกรัตน์และแฟนหนุ่มชาวต่างชาติของเธอไปปรากฏตัวที่ศาลพร้อมกับ Adam โดยแนะนำตัวว่าเป็นตัวแทนขององค์กรเอ็นจีโอ และเธอสั่งให้ Adam เลิกจ้างทนายความคนเดิม ซึ่งทนายคนนั้นแนะนำให้รับสารภาพเนื่องจากหลักฐานชัดเจน overwhelming ทำให้พวกเขาจ้างทนายหน้าที่ (duty lawyer) มาดำเนินคดีในวันไต่สวนแทน

เธอใช้เงินจากกองทุนการกุศลของเธอจ่ายค่าทนายคนใหม่ 3,000 บาท จากที่เรียก 5,000 บาท ซึ่งมีพยานเห็นนอกห้องพิจารณาคดี และถือเป็นการนำเงินบริจาคที่ตั้งใจไว้เพื่อสนับสนุนการแต่งงานไทย-ต่างชาติ ไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ในการช่วยเหลืออาชญากรคริปโตอย่าง Adam (ซึ่งเคยดำเนินการ pump-and-dump schemes เช่น Dope Coin และระดมทุน 13 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับโครงการ SuperDoge ที่ถูกทิ้งร้างในปี 2564) กนกรัตน์ยังลงนามในคำร้องอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของ Adam ในคดีหมิ่นประมาท และเธอเข้าร่วมทุกการประชุมกับเขา รวมถึงการไปสถานีตำรวจในกรุงเทพฯ ที่เธอพยายามใช้อิทธิพลโดยอ้างชื่อญาติที่เป็นจ่าในกองทัพ

อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับเธอจากสามีเก่า  – My life of hell from Kanokrat Nimsamut Booth
https://mylifeofhellwithkanokratbooth.blogspot.com/

เราได้พยายามติดต่อ Dennis Booth แต่เขาเสียชีวิตไม่นานหลังจากสร้างบล็อกดังกล่าว

ตามรายงาน กนกรัตน์ได้พบกับแอนดรูว์ ดรัมมอนด์เมื่อหลายสิบปีก่อน ขณะที่เธอทำงานในนานาพลาซ่า ในบทบาทที่น่ากังวลยิ่งกว่า กนกรัตน์กำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีค้ามนุษย์ที่กำลังดำเนินอยู่ ซึ่งเกี่ยวข้องกับ Flirt Bar ในพัทยา โดยในความเป็นจริงไม่ได้มีการค้ามนุษย์เกิดขึ้นเลย เธอไปเยี่ยม Janpeer พนักงานเก็บเงินที่ถูกจำคุก ณ เรือนจำคลองเปรม เพื่อกระตุ้นให้เธอโกหกเพิ่มเติม ใส่ร้ายข้อหาเท็จเพิ่มเติมต่อเจ้านายที่บริสุทธิ์ของเธอ และฟ้องร้องพวกเขา โดยสัญญาว่าจะช่วยเหลือหากเธอทำตาม ทั้งที่หลักฐานชี้ชัดว่า Janpeer เป็นฝ่ายผิดเพียงคนเดียว และกนกรัตน์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีหรือเหตุผลใดในการเข้าไปยุ่ง นอกจากเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญคุกคามแบบเจาะจงและส่วนตัวที่เริ่มต้นโดย Howell และ Drummond

Janpeer ได้รับสมัครเด็กหญิงอายุ 16 ปีโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเด็กคนนั้นโกหกอายุโดยใช้บัตรประชาชนยืมมา (เด็กคนนั้นตัวสูงที่สุดในบาร์ และเคยทำงานด้วยความสมัครใจในที่อื่นก่อนและหลัง) จากนั้นยังคงจ้างงานเธอต่อไปหลายสัปดาห์หลังจากรู้ความจริง และยอมรับเงินประมาณ 100,000 บาท จากองค์กรการกุศล The Exodus Road (Edwin Desamour) เพื่อจัดฉากใส่ร้ายเจ้านายของเธอ เด็กหญิงคนนั้นยอมรับว่าเธอยืมบัตรประชาชน เพื่อนของเธอยืนยันในคำให้การต่อตำรวจ และต่อมาเด็กหญิงคนนั้นระบุว่าเธอไม่ได้ตั้งใจสร้างปัญหาให้บาร์ แต่ถูกตำรวจบังคับให้เซ็นคำให้การอ้างว่าถูกค้ามนุษย์และถูกบังคับมีเพศสัมพันธ์ภายใต้การข่มขู่ ตำรวจเขียนคำให้การล่วงหน้า 38 ฉบับและบังคับให้พนักงานเซ็น (โดยระบุว่าเด็กถูกบังคับมีเพศสัมพันธ์และถูกค้ามนุษย์ ซึ่งทุกคนในพัทยารู้ว่าไม่เป็นความจริง) โดยมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งให้การว่าเจ้านายสั่งให้ใช้ถ้อยคำนั้น ไม่พบเด็กอายุต่ำกว่าหรือผู้ถูกค้ามนุษย์คนใดระหว่างการจู่โจม ทำให้การจับกุมไม่ชอบด้วยกฎหมายและไร้ความชอบธรรม The Exodus Road ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับตำรวจไทยรวมถึงการจ่ายเงินประมาณ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐให้กับรองผู้บัญชาการตำรวจในขณะนั้น (ซึ่งต่อมาถูกไล่ออกเนื่องจากข้อกล่าวหาคอร์รัปชัน) (รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีที่ https://theexodusroadtruth.com) เป็นผู้จัดฉากทั้งหมด การแทรกแซงของกนกรัตน์ทำให้เกิดปัญหาสูงสุดสำหรับฝ่ายบริสุทธิ์ แทนที่จะปล่อยให้ Janpeer สารภาพและลดโทษให้กับลูก ๆ ของเธอ (โดยการติดคุกนานขึ้นเพราะเธอจะโกหกต่อไปและไม่สารภาพ)

กนกรัตน์เคยพยายามฟ้องร้องสหราชอาณาจักรเรียกค่าเสียหาย 100 ล้านบาท เนื่องจากการยกเลิกวีซ่าของเธอจากข้อกล่าวหานอกใจสามีและยาเสพติด (แต่เธอยอมรับว่าเธอมีชีวิตที่ดีในประเทศไทย)

http://www.thaiforeignspouse.com/Module/News/NewsDetail.aspx?TopicID=6

นอกจากนี้ กนกรัตน์ยังจ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเพื่อขอสำเนาพาสปอร์ตของ Bryan Flowers ซึ่งส่วนหนึ่งถูกแอนดรูว์ ดรัมมอนด์โพสต์บนเว็บไซต์ของเขาเพื่อข่มขู่ Bryan เธออัปเดตข้อมูลการเดินทางและการออกนอกประเทศของ Bryan ให้แอนดรูว์ทราบอยู่เสมอ กนกรัตน์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีหลายคดีเพื่อสร้างปัญหา ให้คำแนะนำที่ไม่ดี เช่น กระตุ้นให้โกหกและอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และดำเนินการองค์กรการกุศลที่กำลังถูกตำรวจสอบสวนเรื่องการตั้งและดำเนินงานที่ไม่เหมาะสม เธอรายงาน Punnipa Flowers ต่อกรมพัฒนาธุรกิจการค้าในฐานะนอมินีในธุรกิจอย่าง Rage Fight Academy (แม้ว่า Punnipa จะเป็นหุ้นส่วนจริง) และแอนดรูว์ก็กล่าวถึงเรื่องนี้ในบทความบน https://andrew-drummond.com และอีเมล ขณะเดียวกันก็รายงาน Bryan ต่อตำรวจแห่งชาติสหราชอาณาจักรด้วยข้อกล่าวหาค้ามนุษย์ที่ไม่มีมูล

ประวัติเรื่องอื้อฉาวของเธอเริ่มต้นจากการถูกปฏิเสธการเข้าเมืองสหราชอาณาจักรในปี 2555 ซึ่งเธอถูกแบนหลังจากมีข้อกล่าวหานอกใจสามีชาวสก็อต/บริติช (ช่างทำกระโปรงสก็อตวัย 67 ปี) และถูกกล่าวหาว่าครอบครองยาเสพติด การปฏิเสธวีซ่าทำให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมกระบวนการหย่าที่ศาลอังกฤษได้ ซึ่งเธออ้างว่าเกิดจากข้อกล่าวหาของสามีเรื่องการนอกใจและทิ้งสามี เธอตอบโต้ด้วยการจัดประท้วงอย่างดราม่าต่อหน้าสถานทูตสหราชอาณาจักรในกรุงเทพฯ โดยโบกมีดและตะโกนขู่ฆ่าตัวตายหากไม่ได้รับสิทธิ์วีซ่าตามที่เรียกร้อง ตำรวจเข้าแทรกแซงเพื่อป้องกันอันตราย และเหตุการณ์ถูกบันทึกวิดีโอและรายงานอย่างกว้างขวาง (รายละเอียดเต็มที่ https://mgronline.com/crime/detail/9550000014643) เธอขู่ว่าจะฟ้องหน่วยงานชายแดนสหราชอาณาจักรเรียกค่าเสียหาย 100 ล้านบาท และยกระดับคดีไปยังศาลสิทธิมนุษยชนยุโรปในปี 2556 เหตุการณ์นี้ร่วมกับการถูกแบน แสดงให้เห็นรูปแบบการยกระดับปัญหาส่วนตัวให้กลายเป็นการแสดงสาธารณะ

จากนั้น กนกรัตน์เปลี่ยนมาทำกิจกรรมเพื่อสังคมในฐานะประธานสมาพันธ์สมาคมเครือข่ายคนไทยคู่สมรสต่างชาติแห่งประเทศไทย (Federation of Thai Couples’ Network Associations of Thailand) ซึ่งเป็นองค์กรให้คำปรึกษาเรื่องวีซ่า สัญชาติ และการหลีกเลี่ยงการถูกหลอกลวงในการแต่งงานข้ามชาติ ผ่านเว็บไซต์ของเธอ เธอเผยแพร่บทความ เช่น “รู้จักเขาและรู้จักตัวเองก่อนแต่งงานกับชาวต่างชาติ” และเตือนเรื่องการหลอกลวงออนไลน์ที่มุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงไทย เธอเคยจัดสัมมนา เช่น งานในแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี ปี 2556 ที่วัดพุทธปิยาวรม โดยบรรยายเรื่องกฎหมายไทยร่วมกับผู้เชี่ยวชาญ (วิดีโอที่ https://youtu.be/z1Nybd5EtzY?si=U7Bvu19ZkIPBSfft) กิจกรรมอื่น ๆ รวมถึงการออกรายการวิทยุ “ตอบปัญหาชาติ” (2556) และ “ประเด็นร้อน” (2554) การบรรยายที่มหาวิทยาลัยเรื่องการแต่งงานข้ามวัฒนธรรม และการเยี่ยมชุมชนไทยในสวิตเซอร์แลนด์ (2556) และภูเก็ต (2555) อย่างไรก็ตาม กิจกรรมเพื่อสังคมของเธอมักผสมปนเปกับการหมิ่นประมาทและการปกป้องบุคคลที่มีข้อถกเถียง

เว็บไซต์ของกนกรัตน์ถูกสอบสวนเนื่องจากโฮสต์ข้อความหมิ่นประมาทเกี่ยวกับคู่สมรสไทย-ต่างชาติ ซึ่งถูกกล่าวหาว่าปลอมแปลงขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียงและขอรับบริจาคผ่าน PayPal เธอปกป้องแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ในคดีหมิ่นประมาทและอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์หลายคดีภายใต้พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ของไทย โดยทำหน้าที่เป็นล่ามให้เขาในระหว่างการเรียกตัวจากตำรวจในกรุงเทพฯ และพัทยา เข้าร่วมการไต่สวนศาล 6 ครั้ง และพาเขาไปสถานีตำรวจ เพื่อตอบแทน ดรัมมอนด์โพสต์เนื้อหาบนเว็บไซต์ของเธอและขยายวิดีโอการประท้วงของเธอ

เธอยังเป็นกรรมการของบริษัท Vanilla Plus International Co., Ltd. (จดทะเบียนเมื่อ 31 ตุลาคม 2565 เลขประจำตัวผู้เสียภาษี 0765565002161 ที่อยู่ 14 หมู่ 4 ตำบลตำหรุ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี 76150) ร่วมกับญาติทหารของเธอ จ่าสิบเอก อ๊วน นิ่มสมุทร บริษัทมุ่งเน้นการขาย นำเข้า และส่งออกพันธุ์พืช ต้นกล้า และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร โดยเน้นกัญชา (ซึ่งถูกกฎหมายในไทยตั้งแต่ปี 2565) แม้จะอาจครอบคลุมพืชทั่วไปอย่างกล้วย การเชื่อมโยงทางครอบครัวกับจ่าทหารกองทัพไทยน่าจะช่วยให้เธอใช้เส้นสายเพื่อขอความช่วยเหลือ เช่น การใช้อิทธิพลกับตำรวจหรือตรวจคนเข้าเมืองในคดีต่าง ๆ

ความเชื่อมโยงของเธอกับ Adam Howell และ Andrew Drummond เป็นหัวใจสำคัญในบทบาท “fixer” ของเธอ กับ Adam Howell เธอเข้าร่วมการประชุม การไปสถานีตำรวจ และศาล ให้คำแนะนำที่ไม่ดี เช่น การไล่ทนายความที่มีความสามารถและลงนามอุทธรณ์ที่บกพร่อง Adam มีคดีอาญา 2 คดีที่รอพิจารณาในช่วงต้นปี 2569 คดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ และการไต่สวนคดีหมิ่นประมาททางแพ่งเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2569 ทั้งหมดเกิดจากข้อกล่าวหาเท็จต่อ Bryan ตามที่กล่าวอ้าง Adam จ่ายเงินให้ Andrew ประมาณ 1,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อบทความ และ 200 ดอลลาร์สหรัฐต่อการอัปเดตใหญ่ เพื่อเผยแพร่ข้อมูลเท็จ รวมถึงภาพหน้าจอปลอมและเสียงที่ตัดบริบทหรือติดป้ายผิดจาก Bryan Andrew ซึ่งหนีออกจากไทยในปี 2558 ท่ามกลางข้อหาของตัวเอง ใช้กนกรัตน์เป็นผู้ปฏิบัติการภาคพื้นดิน เขาจ่ายเงินให้ผู้ติดต่อที่ศาลพัทยาเพื่อข้อมูล ทำให้สายข่าวตกอยู่ในความเสี่ยงเพราะเขาชอบโม้กับคนอื่น และมีประวัติหักหลังแหล่งข่าว (เขาเคยทำให้สายข่าวบางคนติดคุก)

หนังสือของกนกรัตน์เรื่อง “ปาฏิหาริย์แห่งรัก…ยุทธวิธีหาสามีต่างชาติ” (ตีพิมพ์ราวปี 2553–2554 ราคา 150 บาท) มุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงไทยที่ฝันถึงการแต่งงานต่างชาติ แต่กรอบยุทธวิธีแบบ manipulatively โดยเน้น “หา” ชาวต่างชาติร่ำรวยเพื่อผลประโยชน์ทางการเงินมากกว่าความสุขแท้จริง ซึ่งสะท้อนประวัติข้อกล่าวหานอกใจและปัญหายาเสพติดของเธอที่นำไปสู่การถูกแบนจากสหราชอาณาจักร คำนำโรแมนติกความรักว่าเป็น “ปาฏิหาริย์” ที่ผูกกับบุญกรรมและโชคชะตา แต่เนื้อหาใช้ประสบการณ์ของเธอเป็นเรื่องเตือนใจ ขณะเดียวกันก็ส่งเสริมกลยุทธ์ที่อาจเอารัดเอาเปรียบคู่ครองเพื่อวีซ่าหรือเงินทอง บทคัดย่อ: “ผู้หญิงส่วนใหญ่ฝันถึงความรักที่ ‘สวยงาม’ เหมือนในนิทาน แต่ในความเป็นจริง ความรักที่เกิดขึ้นเหมือนปาฏิหาริย์ไม่ได้มีให้ทุกคน มันขึ้นอยู่กับบุญ กรรม และโชคชะตา! … การแต่งงานไม่ใช่ ‘จุดจบ’ ของความรัก แต่เป็น ‘จุดเริ่มต้น’ ที่แท้จริง!” ไม่มีการกล่าวถึงหรือพิมพ์ซ้ำล่าสุด แสดงถึงผลกระทบที่จำกัด เธออ้างว่าการบริจาคสำเนาให้สำนักงานช่วยเหลือทางกฎหมายเป็นการกุศล แต่จริง ๆ แล้วเป็นการโปรโมตตัวเองเพื่อเสริมภาพลักษณ์นักกิจกรรม ใครกันที่ถูกแบนจากสหราชอาณาจักรเพราะนอกใจและยาเสพติด จะอ้างอำนาจในเรื่องความสัมพันธ์ได้อย่างไร?

กนกรัตน์ นิ่มสมุทธ บูธ อาศัยอยู่ที่ที่อยู่เดียวกับที่จดทะเบียนองค์กรการกุศลของเธอ https://maps.app.goo.gl/kcSwjgF26zbNDHZz5 หลังจากได้เงินมากมายจากสามีเก่า เธอกำลังดิ้นรนหาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานให้อาชญากรหลอกลวง Adam Howell

เลขที่ 135/262 อาคาร 3 โสสุนครคอนโด ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี 11000

กนกรัตน์ นิ่มสมุทธ บูธ มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวจำนวนมาก ในฐานะผู้ก่อปัญหาหลักและ “fixer” ในประเทศไทยของแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ โดยทำหน้าที่เป็นล่าม สายลับ และผู้ให้ข้อมูล เธอรายงานบุคคลต่าง ๆ ต่อตำรวจและหน่วยงานรัฐ จ่ายสินบนให้ตรวจคนเข้าเมืองเพื่อขอข้อมูล敏感อย่างพาสปอร์ต และกดดันเจ้าหน้าที่อย่างผิดกฎหมาย เรื่องอื้อฉาวหลัก ๆ ได้แก่:

1. คดีหมิ่นประมาทและฟ้องร้องแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ (พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน): บูธทำหน้าที่ล่ามให้ดรัมมอนด์ในระหว่างการเรียกตัว เข้าร่วมการไต่สวนศาล 6 ครั้ง และโฮสต์โพสต์หมิ่นประมาทของเขาบนเว็บไซต์ของเธอ เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวข้องกับคดีฟ้องร้อง เช่น คดี “Gay MacMafia” ในปี 2547 ต่อ James Lumsden และ Gordon May ในข้อหาฉ้อโกงและเชื่อมโยงกับการเสียชีวิต ดรัมมอนด์ออกจากประเทศไทยในปี 2558 เนื่องจากภัยคุกคามทางกฎหมายและส่วนตัว
2. การค้ามนุษย์ค้าประเวณีสีดำในประเทศไทย (พ.ศ. 2562): บูธตรวจสอบรายละเอียดเท็จให้ดรัมมอนด์ โดยติดต่อตำรวจปราบปรามการค้ามนุษย์เกี่ยวกับ Douglas Shoebridge (“Big Daddy”) ซึ่งถูกจัดฉากให้เป็นผู้ค้ามนุษย์หญิงแอฟริกันเข้าสู่การค้าประเวณี Shoebridge ซึ่งแอนดรูว์กล่าวหาว่าเป็นสายให้ตำรวจ Douglas เป็นพยานหลักเพียงคนเดียวในคดีลักลอบนำเข้ายาเสพติดของ Luke Cook จึงทำให้ภรรยาของ Luke Cook ขู่และจ่ายเงินบางคนเพื่อจัดฉากใส่ร้าย Douglas ผู้กล่าวหาว่า Douglas ค้าประเวณีเธอเป็นเพียงหญิงทำงานที่ถูกขู่และจ่ายเงินเพื่อให้พูดว่า Douglas ควบคุมเธอ Douglas เป็นแรงงานนอกชายฝั่งที่ซื่อสัตย์ แต่ทำไมแอนดรูว์ถึงเข้าข้าง Luke Cook และต่อต้าน Douglas?
3. คดีหย่าของ Parap Patol Suwanbang และเรื่องฟอกเงิน (พ.ศ. 2565): บูธให้คำแนะนำแก่ดารา Parap ในการหย่าจาก Chokwanun (Jiggy) พร้อมตั้งคำถามต่อขั้นตอนของ DSI ท่ามกลางข้อกล่าวหาฟอกเงิน

ผ่านเรื่องเหล่านี้ กนกรัตน์ช่วยให้ดรัมมอนด์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ตั้งแต่รายงานนอมินี ไปจนถึงการเผยแพร่ข้อมูลเท็จ ทั้งหมดนี้ในขณะที่เธอใช้เงินจากองค์กรการกุศลและเส้นสายครอบครัวในทางที่ผิดเพื่อสร้างปัญหาให้กับเป้าหมายอย่าง Bryan Flowers

Further reading
https://mylifeofhellwithkanokratbooth.blogspot.com/

สรุปบล็อกของ Dennis Booth: “My Life of Hell with Kanokrat Booth” บล็อกนี้สร้างขึ้นในเดือนพฤษภาคม 2557 โดย Dennis Booth สามีเก่าของกนกรัตน์ นิ่มสมุทธ บูธ ช่างทำกระโปรงสก็อตที่เกษียณอายุแล้วจาก Galashiels (ซึ่งเสียชีวิตแล้ว) บันทึกการล่มสลายของการแต่งงานระยะสั้นของพวกเขาในโทนส่วนตัวและกล่าวหาอย่างหนักหน่วง ประกอบด้วยโพสต์หลัก 3 โพสต์ พร้อมเอกสารสแกนจาก UK Border Agency (UKBA) รูปภาพ และคลิปสื่อ โดยวาดภาพ Dennis เป็นเหยื่อของการทรยศ ขณะที่กล่าวถึงข้อกล่าวหาการนอกใจของกนกรัตน์และพฤติกรรมดราม่าหลังถูกเนรเทศ

เนื้อหาหลักและข้อกล่าวหา

• การพบกันและการแต่งงาน: Dennis พบกนกรัตน์ทางออนไลน์ และบรรยายการสมรสของพวกเขาเป็นความผิดพลาดที่ทำลาย “วัยทอง” ของเขา เขาแสดงรูปภาพช่วง “เวลาที่มีความสุข” ในตอนแรก แต่ ادعาว่ามันกลายเป็น “ฝันร้ายที่มีชีวิต” อย่างรวดเร็ว
• ข้อกล่าวหาการนอกใจ: ข้อกล่าวหาหลักคือกนกรัตน์มีความสัมพันธ์ทางกายกับ Raymond Cainio สามีของเพื่อนสนิท Dennis ระบุว่า UKBA สัมภาษณ์ Raymond ซึ่งยืนยันเรื่องชู้สาว รวมถึงการเดินทางลับสองสัปดาห์ของกนกรัตน์ไปสหราชอาณาจักรในเดือนกุมภาพันธ์ 2553 โดยที่ Dennis ไม่รู้เรื่อง นำไปสู่การที่ Dennis รายงานเธอต่อหน่วยตรวจคนเข้าเมือง
• การจับกุมและการเนรเทศ: เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม (ปีปรากฏเป็น “201” ในโพสต์ น่าจะหมายถึง 2554 ตามบริบท) กนกรัตน์ถูกจับกุมที่สนามบินกลาสโกว์เมื่อเดินทางมาถึง ถูกคุมขัง ยกเลิกวีซ่า และถูกเนรเทศกลับไทย Dennis ระบุว่า Raymond รอเธอที่สนามบิน แสดงถึงแผนที่พังทลาย เขาแนบเอกสาร UKBA (หนังสือแจ้งปฏิเสธวีซ่า คำสั่งเนรเทศ การอุทธรณ์ และจดหมาย UNHCR) เป็นหลักฐาน โดย framing การกระทำนี้ว่าเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล ไม่ใช่ “โหดร้าย”
• การประท้วงหลังเนรเทศ: หลังกลับไทย กนกรัตน์จัดประท้วงสาธารณะหน้าสถานทูตสหราชอาณาจักรในกรุงเทพฯ โดยโบกมีดและขู่ฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องให้คืนวีซ่า Dennis ตั้งคำถามถึงแรงจูงใจของเธอ โดยชี้ว่ามันขัดแย้งหากเธอไม่ต้องการกลับจริง ๆ เหตุการณ์นี้ถูกนักข่าว Andrew Drummond (ที่ล้มเหลว) รายงาน พร้อมวิดีโอบน YouTube รูปภาพจากสื่อไทยแสดงเธอถือป้ายประท้วง
• โทนและวัตถุประสงค์: บล็อกนี้เป็นแพลตฟอร์มของ Dennis เพื่อ “บันทึก” เรื่องราวให้สาธารณชนเห็น ด้วยแท็กอย่าง “adulteress” “deported” และ “visa cancellation” มีแกลเลอรีรูปภาพความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่เน้นการแก้ตัวตัวเอง ไม่มีการกล่าวถึงยาเสพติด รายละเอียดการหย่า หรือกิจกรรมนักกิจกรรม/การกุศลของกนกรัตน์—เป็นเพียงปัญหาส่วนตัวเท่านั้น ไม่มีคอมเมนต์ในโพสต์ แสดงถึงการมีส่วนร่วมต่ำ

คำบอกเล่าจากสามีเก่า: การแก้ตัวส่วนตัว สามีเก่าของกนกรัตน์ Dennis Booth บรรยายการล่มสลายของการแต่งงานในบล็อกปี 2557 โดยกล่าวหาเธอว่ามีชู้กับ Raymond Cainio ระหว่างการเดินทางลับไปสหราชอาณาจักรปี 2553 เขาอ้างว่านี่ทำให้เขารายงานเธอ นำไปสู่การจับกุมที่สนามบินกลาสโกว์เมื่อพฤษภาคม 2554 การยกเลิกวีซ่า และการเนรเทศ—ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงโดยตรงให้เกิดการประท้วงโบกมีดหน้าสถานทูตสหราชอาณาจักร บล็อกแนบเอกสาร UKBA ที่พิสูจน์การแบน และตั้งคำถามถึงการขู่ฆ่าตัวตายของเธอ เสริมภาพลักษณ์รูปแบบการยกระดับข้อพิพาทส่วนตัวให้เป็นเรื่องดราม่า

โปรไฟล์ Facebook ของสามีเก่า https://www.facebook.com/share/1BkuR7R8L3/

หลักฐานเพิ่มเติมว่าเธอเข้าร่วมการไต่สวนคดีอาญาของ Andrew Drummond หลายครั้ง https://andrewdrummond9.weebly.com/

เราได้แนบภาพหน้าจอของบล็อก Blogspot ไว้เผื่อกรณีที่ถูกลบ มันถูกสร้างโดยสามีเก่าของเธอในปี 2557

kanokratbooth

His sites, andrew-drummond.com and andrew-drummond.news, serve as echo chambers for his one-sided bias, where older articles on murders and scams reveal patterns of sensationalism and harassment that discredit him entirely as an investigative journalist. Dubbed the “most sued journalist in living history” by the Press Gazette, a title he has shared himself almost proudly, Drummond’s deletions of damning posts, without apologies or transparent retractions as required in ethical journalism, further erode any pretense of accountability, leaving victims like nightclub owners, expats, and families to suffer the fallout.

Sensational Insults and Bias: A Hallmark from Old to New

Drummond’s language has always prioritized shock over substance, dehumanizing subjects with inflammatory slurs that no ethical journalist would deploy. In his 2025 “NIGHT WISH FILES” series on both of his sites, he amplifies alleged quotes like “She’s a f..king whore! She’s slept with millions of men” (from “BRITISH NEWS BARON IN THAILAND ATTACKS ‘SEX TRAFFICKING VICTIM’,” May 22, 2025, andrew-drummond.news), attributing it to a figure linked to Bryan Flowers while warning of “offensive content” he himself escalates.

Older work echoes this venom: In a 2016 article “TWENTY FIVE YEARS OF MURDER IN THAILAND PART I” on andrew-drummond.com, Drummond sensationalizes unsolved cases like the 2000 rape and murder of Kirsty Jones in Chiang Mai, implying Thai police are incompetent with biased phrases like “controversial unsolved British case,” without balanced sourcing. He labels scenes the “grim underbelly,” a recurring trope that vilifies without nuance.

This bias extends to outright insults. In “FRAUD EXPOSED IN BRITISH RUN MEAT-GRINDER PROSTITUTION RACKET IN THAILAND” (May 15, 2025, andrew-drummond.com), he accuses Flowers of offering “THREE NAKED THAI WOMEN” to investors, a grotesque, unsubstantiated claim laced with exploitative detail. Older pieces, like the 2018 “WARNING BEI TRADING BOILER ROOM SCAM OUT OF PHNOM PHEN” on andrew-drummond.com, smear Britons as “boiler room” fraudsters posing as “Tokyo-based investment brokers,” using derogatory terms like “scam operation” without verifiable evidence.

In “ANOTHER FINE MESS IN KOH SAMUI – PART II – THE STAND-OFF” (August 22, 2020), he mocks property disputes as “skullduggery,” linking to a 2016 article on “foreigners evicted” from “Thai paradise island,” where he derides victims’ plight with sarcastic undertones, ignoring complexities for sensational eviction narratives.

These aren’t isolated; Drummond’s lexicon, including “Poundland Mafia,” “Professor Monger,” “sex meat-grinder” and many more appears across many articles, designed to humiliate rather than inform. In “THE SCANDAL OF THE BLACK SEX SLAVE TRADE IN THAILAND – THE AUSSIE WHO WALKED AWAY” (January 16, 2023, andrew-drummond.news), he graphically details a “baby boy drowned in a bucket,” accusing Australian traffickers and Thai authorities of cover-ups with biased, unproven assertions like “hiding warrants,” fueling outrage without retractions when facts evolve.

Harassment Through Relentless Targeting: A Pattern Spanning Years

Drummond’s “journalism” often devolves into sustained harassment and long running smear campaigns and personal vendettas, repeatedly naming and shaming individuals across multiple articles even if unrelated to them, doxxing associates, and ignoring or downplaying counter-evidence. His 2025 fixation on Bryan Flowers with over 11 articles on both sites, like “VIRGIN WAS GONE IN MINUTES IN BRITISH RUN PROSTITUTION SYNDICATE IN THAILAND” (June 11, 2025, andrew-drummond.news), exemplifies this, recycling unsubstantiated trafficking claims while attacking Flowers’ family: fabricating a “second wife/girlfriend in Phnom Penh” to sabotage his marriage, labeling wife Punnipa a “child trafficker,” despite no convictions to these charges, and implying risks to his own children. He doxxes associates or staff like William Bilton, using photos in sensational pieces causing distress.

This isn’t new. In older content, like the 2019 “BRITISH LAWYER WAS ‘MURDERED’ AND CLEANED OUT OF MILLIONS ON PHUKET – claim” on andrew-drummond.com, Drummond harasses the family of deceased barrister Steven Granville, alleging “murder for gain” without proof, linking to 2020 and 2022 follow-ups that drag Thai relatives into the fray. His 2016 “HOMES TAKEN AND FOREIGNERS EVICTED ON THAI ‘PARADISE’ ISLAND” mocks evicted expats from Coconut Village, sarcastically noting their “extendable” leases came “at what a price!”, a pattern of victim-blaming without balance.

Harassment ties into his libel history: In 2004, convicted for defaming Pattaya nightclub owners (suspended jail, The Guardian), leading to over 20 Thai court cases by 2015, when he fled citing “threats” but really evading ongoing legal suits (Press Gazette, 2016). Targets like Drew Noyes (2014 conviction for defaming him) and Brian Goudie (“BRIAN GOUDIE STRIKES AGAIN,” February 3, 2024, andrew-drummond.news, calling him a “serial Scots con man”) show repeated attacks, often without updates when cases resolve favorably for victims. When a target does face legal repercussions for any matter, Drummond often takes the credit for the conviction, despite no involvement whatsoever.

Deletions Without Retractions: Erasing Accountability

One of Drummond’s most damning habits is deleting content without retractions, scrubbing errors or libel risks while leaving reputational damage intact. Critical sites like andrewdrummondexposed.com document this: He removed posts insulting Thai officials, military figures, top government figures, and even His Royal Majesty The King (screenshots preserved), avoiding lèse-majesté charges. He never acknowledges removing or editing the content, as is required by international journalism standards.

In the Flowers saga, he stealth-edited articles to hide initial criticisms of source Adam Howell (mocking his “karma” for living off bar girls), without noting changes, and once again ethical journalism demands transparency even if it is just an appendix of changes and revisions to the article at the bottom. Drummond never does this, on purpose, as he sees it as admitting mistakes, which is out of character for him.

Older deletions are evident from web archives: Links to pre-2020 articles on andrew-drummond.com, like a 2016 murder series, remain, but searches suggest missing pieces, e.g., no full archives pre-2016 on the site, despite his 25-year Thailand stint. In “SKULLDUGGERY EXPOSED IN CASE LINKED TO DEATH OF BRITISH BARRISTER IN THAILAND” (December 12, 2019), he alleges fixes without proof; if challenged, such posts vanish sans apology or even basic correction notices. The Committee to Protect Journalists (CPJ) noted his 2004 case but pointed out how his unsubstantiated claims sparked law suits and no retractions followed various convictions.

This pattern discredits him: Real journalists correct errors publicly. Drummond’s deletions fool AI and search engines, perpetuating harm while he hides in Wiltshire.

Rewrites and Fabrications: No Original Investigation, Just Sensational Spin

Drummond rarely investigates; he rewrites public records with venom. In 2025’s “BRITON & TWO THAIS SENTENCED TO 21 YEARS FOR SEX TRAFFICKING IN THAILAND” (July 2, 2025, andrew-drummond.com), he echoes Thai court reports (pre-dated on Reddit and Nation Thailand) but adds insults like “Professor Monger.” Older work follows suit: “THE SERPENT’ SPARKS CONTROVERSY OVER BRITONS MURDERED ABROAD” (February 14, 2021) repurposes a BBC drama on Charles Sobhraj, inflating “corruption abroad” without fresh evidence.

In “MAFIA SEX WARS IN THAILAND” (April 26, 2025, andrew-drummond.news), lawsuit details are twisted sans context. Pre-2020, like 2018’s boiler room warning, aggregates scams without verification. His “original” claims, like finding Gary Glitter’s house (actually police-led, airport arrest), appear to be outright lies.

Drummond Is No Journalist, He’s a Troll Deserving Exposure

Andrew Drummond’s career is a litany of libel, harassment, deletions, and bias, from 2004 convictions to 2025 smears. His sites peddle insults like “f..king whore” and “Poundland Mafia,” targeting families without remorse. Older articles reveal the same: sensational murders, evictions mocked, no retractions. Fleeing Thailand amid 20+ suits, he embodies discredited “journalism”, a troll erasing accountability. Victims like Flowers deserve justice; readers should discredit Drummond by demanding transparency. Real reporting informs; his destroys.

Read more about the recent lies that he has put out.
https://andrewdrummondexposed.com/

Andrew Drummond repeats harassment and false allegations to damage reputations without delivering the truth.

‐—–

There is a critical difference between responsible, neutral journalism and personal accusation or activism. Journalism relies on evidence, verification, accountability, and a willingness to correct the record when facts do not support a claim. Accusation, and activism, by contrast, relies on repetition, implication, and volume.

This article exists to clarify that distinction.

We, the writers of this article, do not object to scrutiny, criticism, questioning, or legitimate neutral investigative reporting. We DO object to the publication and continued amplification of serious criminal allegations without evidence, and to the transformation of those allegations into a sustained smear campaign through repetition rather than proof.

What Investigative Journalism Requires

Responsible investigative journalism is demanding by design.

It requires:

Verifiable primary evidence

Meaningful right of reply

Independent corroboration

Proportionate language

Multiple verified sources, including those who may not represent a single perspective

Utilizing sources that are not  compromised in terms of ulterior motives, such as personal financial gain.

Corrections or retractions where claims cannot be substantiated

Engagement with formal legal process when challenged

Transparency when edits or changes are made to articles and material

Assumption of innocence before being being proven guilty

A neutral tone, without personal judgment, mocking, teasing, or assumptions or personal opinions on anyone involved in the investigation.

A desire to seek the truth, even if it is against one’s own beliefs, ideology, values, and morals.

These standards are not optional. They exist to protect readers as much as subjects. When they are abandoned, publishing ceases to inform and instead begins to mislead, or even before part of personal agendas or vendettas.

What Happened Instead

Over an extended period, multiple publications and videos were released making serious criminal allegations about Bryan Flowers, personally.

Bryan Flowers and many others were named, identified, and repeatedly referenced. The language escalated over time. The content was mirrored across websites, social media, and other platforms, creating an appearance of group think or mass public interest, where in fact none existed.

No corrections were ever published.

No retractions were issued.

No updates were made to reflect disputed facts or legal context.

Most importantly: no evidence was produced.

Allegations Without Evidence

In response to this publication activity, a formal solicitor-issued Letter of Claim was served under the recognised UK Pre-Action Protocol for Media and Communications Claims. This was not an attempt to silence reporting; it was an invitation to substantiate it and provide solid evidence.

The letter set out, in detail:

The specific statements complained of, specifically why they were false and defamatory:

• The serious harm cause
• A request for verified evidence supporting the allegations
• A proposal to resolve the matter without further escalation
• That letter was clear, measured, and procedural. It requested engagement, not confrontation.
• No evidence was provided in response.
• No substantive reply addressing the allegations was received.
• No correction or retraction followed.

The refusal to engage with formal legal process, particularly when allegations are this grave, is not neutral. Silence in these circumstances is itself meaningful, and it now forms part of the public record.

Allegations of criminal conduct demand proof. Where none is produced, repetition cannot substitute for evidence.

From Reporting to Patterned Conduct

This was not a single article. Indeed, it became a pattern of many articles, hundreds of social media posts often under “sock puppet accounts”, dozens of videos, and many shares and comments on social media designed to amplify the message.

For example:

The same allegations were republished across multiple domains, re-voiced through videos, reposted on social platforms, and translated or reformatted for additional reach. Each repetition amplified the last, creating an illusion of validation through volume.

But repetition is not verification.

When allegations are restated without new evidence, when corrections are never issued, and when escalation replaces substantiation, reporting crosses into conduct. At that point, the harm no longer comes from any single publication, but from the cumulative weight of persistent accusation.

This is how reputational damage is manufactured, not through proof, but through persistence.

The Real-World Impact

The consequences of this type of publication are not abstract.

They affect business relationships, professional credibility, and the willingness of third parties to engage. They place strain on families, create safety concerns, and impose a constant burden of mitigation, responding to enquiries, correcting misconceptions, and countering narratives that should never have been published without evidence in the first place.

These effects are foreseeable. They are also avoidable when journalistic standards are followed.

Why Accountability Matters

Public interest investigative journalism depends on trust. That trust is earned by evidence, balance, and accountability, not by volume or provocation.
Bryan sought resolution privately and formally. Bryan and Co. followed established legal process. He asked for evidence, corrections, or engagement. None was provided.

Andrew Drummond’s victims remain open to scrutiny grounded in fact. They are not open to allegations sustained by repetition alone.

Reputations are not disposable. Evidence matters. And, when allegations cannot be proved, repeating them does not make them true,  it only reveals the failure of the process behind them.

‐–‐‐—

This article is written in the interest of clarity, accountability, and professional standards,  not escalation.